Kirgistan – know-how, wiza, pieniądze, komunikacja, podróżowanie

Kilka informacji, które przed wyjazdem spędzały mi sen z oczu, ponieważ nie wiedziałem jak to będzie wyglądać do końca.

WIZA – wypełnienie jednej kartki A4 po przylocie na lotnisku i koszt około 70 dolarów (można płacić w euro; chyba 60Eur). Zdjęcia paszportowe i jego ksero okazały się niepotrzebne. Za miejsce rejestracji podaliśmy namiot co wywołało uśmiech na twarzy obsługującej nas osoby.

OVIR – lol, jakoś pominęliśmy ten punkt. W trakcie kontroli przez policję coś tam próbowali się dopytać, ale my uparcie twierdziliśmy, że mieszkamy w namiocie, co też uniemożliwiało za bardzo sprawdzenie jak to było naprawdę. Nawet jeśli spaliśmy po hotelach i gościńcach nikt od nas nie wymagał nawet paszportu. Jedynymi dokumentami jakie były potrzebne, to papiery wartościowe ich banku ;).

BEZPIECZEŃSTWO – sytuacja w kraju jest super stabilna jeśli chodzi o turystów. Podróżowaliśmy w rejonie Issyk-Kulskim, a tam była jedna wielka sielanka. Namiot rozkładaliśmy wszędzie i nie licząc wzbudzania zainteresowania miejscowych, nic nigdy nam się złego nie stało. Jedyne miejsce, które nam odradzano w rejonach Issyk-Kul, to rejon martwego jeziora i wsi Akterek.

PIENIĄDZE – ichniejszy som to około 8gr. Pieniądze można bez problemów wybrać w bankomatach, które są w większych miejscowościach typu Biszkek, Karakol, Czołpon-Ata. Niektóre bankomaty odmawiają posłuszeństwa, inne odmawiają posłuszeństwa tylko w dni wolne od pracy ;). Dodatkowo można wymienić walutę w kantorach, nowe dolary i euro są przyjmowane bez najmniejszych problemów. I jak Erykowi powiedział naczelnik policji z Czołpon-Ata – „pieniądze należy nosić przy dupie”. Powtórzył to 4 razy, używając słowa dupa zamiast żopa, więc zakładamy, że jest to bardzo ważne. Jedyne sklepy w których można płacić kartą VISA widzieliśmy jedynie w stolicy.

JĘZYK – rosyjski to podstawa komunikacji. Angielski potrafi zaskoczyć w najmniej oczekiwanych momentach. Jest silny nacisk na naukę tego języka, więc istnieje spora szansa, że w większych miejscowościach można pogadać po angielsku.

JEDZENIE – podobne do naszego staropolskiego w tą różnicą, że jest zrobione z innych składników ;). Tradycyjny posiłek kończy się gestem podziękowania omin

TELEKOMUNIKACJA – telefon wokół jeziora działał bez najmniejszych problemów. Wchodząc w góry trzeba się pożegnać z zasięgiem GSM. Dodatkowo zasięgi WiFi pojawia się przy kilku restauracjach w Biszkeku :].

PODRÓŻOWANIE – jeśli jesteś frajerem pojedziesz wszędzie za 3000somów. Jeśli jednak masz trochę oleju w głowie, to podróż na odcinku 20km, to około 20somów – korzystając z marszrutek. Taksówki są droższe od marszrutek, ale wygodniejsze (oprócz tego rządzą się swoimi prawami; podróże z rodziną szofera, częstowanie zsiadłym mlekiem, napełnianie chłodnicy wodą, postój na kąpiel, itd :D). 200 somów taksówką za 2 osoby na odcinku 100km jest raczej rozsądne. Koszt maksymalny to 2000 somów z Biszkeku do Karakol – ale to już jest naprawdę spory kawałek drogi.

LUDZIE – przyjaźni :D. Dzielą się na żyjących z turystów i innych :D. Ogólnie rozmowa często sprowadza się do zapytania: czy masz gdzie nocować? A jak nie masz gdzie, to dostajesz ofertę. Dostaliśmy wiele kontaktów do różnych osób, aby dzwonić jak tylko będziemy w Karakol lub Biszkeku, aby coś załatwić.